biography
Rotswand
Op de hoek van de Ruysdaelkade en de Stadhouderskade, pal achter het Carel Willinkplantsoen en vlak bij het Rijksmuseum, staat een klein huisje van baksteen met een mooi puntdak. Gisteravond kwam ik erlangs. Het was een uur of acht. In het huisje flikkerde een blauw licht.
Ik bleef staan.
Op de ramen, twee grote vierkanten-eentje aan de kant van de Ruysdaelkade, eentje aan de kant van de Stadhouderskade-werden van binnenuit videobeelden geprojecteerd. Het was niet meteen duidelijk wat ze voorstelden. Rotswanden. Oude bomen. Onherbergzame landschappen vanuit de lucht die op het punt stonden gebombardeerd te worden. De beelden waren overwegend blauw.
Af en toe dook er wat groen of grijs in op, ook wel eens een gele tint.
De beelden bewogen op onhoorbare muziek: de ene keer dansend, de andere keer met brute schokken. Voortdurend gleed de camera langs de rotsen, want dat waren het toch wel-rotspartijen.
Ik stond er een tijdje naar te kijken. Het regende. De druppels waren net te groot om mist te vormen. Rond het Rijksmuseum verderop hing een wolk van licht. In het plantsoen aan de overkant van de Stadhouderskade en de gracht rond de buste van Simon Carmiggelt. Er reden trams over de Weteringsschans die geen geluid maakten. Verderop stond een verlichte reclamekast met twee filtersigaretten innig verstrengeld. Aan een van de filters zat een beetje lippenstift. Romance at last stond erboven. Op het puntdak van het kleine huisje lag sneeuw.
Kunst.
Ik stond naar een video-installatie
te kijken. Dat kon niet anders. Ik liep wat om het gebouwtje heen en zag een bordje hangen. Rob Johannesma was de maker van dit kunstwerk, dat zonder titel was.
Het hat iets.
Van dichtbij was het een zee van bewegende korrels, op een meter afstand was het een studie van rotswanden die voortdurend veranderden door de manier waarop de camera ze aftastte. Niet alleen leken de stenen te leven. Ze hadden ook een zuigende werking. Ze waren verleidelijk. Dit leken me nieuwe eigenschappen van steen. Ik kende ze in elk geval niet.
Goeie titel.
Nieuwe eigenschappen van steen. Verassende eigenschappen ook. Ooit een vertederende rotswand gezien? Ooit een rotswand willen omhelzen? Ooit nieuwsgierig geweest naar wat een rootswand te vertellen zou kunnen hebben?
Nu wel.
Het was druk op de kade.
De aanhoudende stroom auto’s maakten dat typisch geluid van banden op nat wegdek.
Mensen gingen naar huis. Koplampen beschenen soms de rotswanden, die dan even verdwenen. Daarna waren de auto’s voorbij en was het werk van Johannesma er weer, muziek zonder geluid, betoverend.
Ik vervolgde mijn weg. De stad leek er anders uit te zien. Onder elke straat lantaarn hing een gouden bal van regendruppels. Ze weigerden te vallen. Ze hielden het licht vast als een vrouw die niet met dansen op kan houden en zich vastklampt aan haar partner. Bij een huis zag ik een man aanbellen. Vlak voordat de deur openging oefende hij even een mal danspasje. Toen de deur openzwaaide, had hij het onder de knie. Een vrouwenlach rolde de straat in. Sneeuw gleed van een dak. Overal waren rotswanden te zien.
Martin Bril
5 april 2001
